X
تبلیغات
رایتل







پرواز شامگاهی درناها

تنها آن کس که کارد می کشد اسحاق را بدست می آورد.

سه گانه من


از خواب بعد از ظهر بیدار میشم. همه جا تاریکی مطلقه و سکوت. برای چند ثانیه حس زمان و مکانم رو گم می کنم و بعد یک احساس انزجار قوی از همه چیز سراغم میاد. چنین بیدار شدنهای ناخوشایندی همیشه برای من تنهایی و مرگ رو تداعی می کنه.

ساعت ۳ بعد از نیمه شبه و خواب پر زده و رفته نمی دونم به کجا. تلاش نمی کنم برای پیدا کردنش. حس قوی ترسی که کم کم بیدار میشه راه رو بر هر تلاشی سد می کنه. چنین شبهای ناخوشایندی همیشه برای من تنهایی و مرگ رو تداعی می کنه.

یادآوری ناگهانی این حقیقت محض که پایان همه چیز به مرگ ختم میشه. همه تلاشها٬ شادیها٬ غمها. یادآوری تلخ و بیرحم این حقیقتی که نمیدونم چطور قادریم اینقدر زیرکانه و ماهرانه فراموشش کنیم. در چنین لحظاتی با خودم فکر میکنم که چقدر  شادی بوده و هست که خودم رو ازش محروم کردم. چقدر لذت که نچشیدم و نچشوندم.  چقدر عشق که از خودم و دیگران دریغ کردم. چقدر سفر ناکرده٬ جای ندیده٬ کتاب نخونده٬چقدر زندگی که نکردم. در چنین لحظاتی گذشت هر ثانیه از عمرم رو لمس می کنم. حس پیری میاد سراغم. پیری همین جاست و من هیچ کاری نکردم. توی این لحظات خفه کننده دلم می خواد فریاد بزنم از دست عجز و ناتوانی خودم. از دست عزیزانی که دربندم کردند برای فردای بهتری که هیچ وقت نمی یاد. از سر دلسوزی. از سر مهر. در قفسی که درش اگر باز نیست پنجره ها که بازند. با خودم فکر میکنم برای پریدن از پنجره ها پیر شدم. پیر شدم. پیر شدم. پیر شدم. مثل قهقهه در گوشم میپیچه و تکرار میشه

نگاه کن

تو هیچ گاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی

دست و پا میزنم. نومیدانه دست و پا میزنم در تنهایی و ترس و پیری و مرگ.

میدونم. این لحظات برای همه بوجود میاد. اما اگر این لحظات تمام ثانیه های زندگیت رو پر کنند چی؟ کشنده است و من تاب ایستادگی در برابرش رو ندارم.

این روزها تمام این حسها٬ تشدید شده و شرور و عاصی به دنبال هم میان و لحظه ای رهام نمی کنند. تنهام٬ پیرم و می ترسم. واکنشم در برابر تمام این حسهای نابودکننده چنبره زدن در خودمه و فرو رفتن بین زانوهام. در آغوش کشیدن خودم در شبهای تنها و سرد اتاقم. میدونی چطوری نه؟ گفته بودی دیگه هیچ وقت هیچ وقت هیچ وقت نیازی نیست که این کار رو بکنم. گفته بودی دیگه هیچ وقت تنها نیستم. گفته بودی...

تو هم مثل بقیه ای. مثل بقیه ای که به بندم کشیدند برای فردای بهتر. برای همون آینده طلایی. تو هم عین اونهایی. من رو مثل یک برده به آینده فروختی و الان داری با یک نگاه حق به جانب و پر از بزرگواری به منی که دارم در خودم فرو و فروتر میرم نگاه میکنی و سرت رو به علامت رضایت تکون میدی. من رو به توهم یک رویا فروختی. دستمزدت همینی هست که داری میبینی. تماشای لحظه به لحظه زجر کشیدن و در خود فرو رفتن و فرو شکستنم. برای ذهنی که لبالب پره از حس سادومازوخیستی تماشای لذت بخشی از آب درمیاد نه؟

میدونم باز هم داری سرت رو به علامت فرزانگی تکون میدی اما دیگه اهمیتی نداره برام. دیگه هیچ چیزی هیچ اهمیتی نداره. من پرم از تنهایی و ترس و پیری. چیزی فراتر از این هم هست؟


+ نوشته شده در چهارشنبه 29 مهر 1388ساعت 07:00 ب.ظ توسط دامون نظرات (6)
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin

آخ

اگه تونستی از دنیای باخ برای یک ساعتی خارج بشی آلبوم جدید نامجو رو گوش کن.

حداقل شعر  "بینظیر" رو گوش کن. محشره! اینهمه هنجار شکنی و اخلاق گریزی رو از نامجو انتظار نداشتم. اونقدر قابل تصور و تخیله صحنه هایی که توصیف میکنه که باور نکردنی به نظر می رسه. 

چقدر لذت میبرم از به اوج رسیدن همزمان محتوای شعر و لحن و کلام و هیجان خواننده و بعد...اون "یافتم". با اون حجم عظیم آرامش. اونقدر حس توی اون یافتم هست که اصلا نمی تونم توصیفش کنم. وقتی همزاد پنداری می کنم با کلام شاعر و همراهش میرم و می برمت با صعود و اوج و اون فرود وهم انگیزش محسور میشم.  دیوانه کننده است!

"دماسنج اگر بگذاری که میترکد آب تمام جهان!"

و صحنه های آخرش که دقیقا همونجوریه که باید باشه

"بیا فیتیله را بگذار که تا کربلا و قدس برویم… همینطوری هرهر کنان و زر زر چرند گویان..."


+ نوشته شده در یکشنبه 26 مهر 1388ساعت 11:16 ب.ظ توسط دامون نظرات (5)
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin

سکوت و لبخند

ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را خواهد برد
باد ما را خواهد برد


این روزها خودم رو غرق کردم در فیلم و موسیقی و کتاب. نه برای فرار از اتفاقی افتاده که شاید برای بیشتر و بیشتر فرو رفتن و نفوذ کردن در اون!

"باد ما را با خود خواهد برد" کیارستمی رو دیدم امروز. دیروز هم "return" و "banishment" زویاگینتسف رو. از بازگشت بیشتر از تبعید خوشم اومد.

دارم "حکمت شادان" نیچه رو هم میخونم. می دونم لبخند میزنی اما چه کنم؟! از نیچه خوشم میاد. کاریش نمیشه کرد!

دارم فلش بک میزنم به گذشته این روزها. به گذشته من، تو، بقیه...اتفاقهایی رو که افتاده مرور و بازیابی می کنم. سعی می کنم زیاد هیجان زده نشم یا زیاد متاسف یا زیاد لجباز. پرویز همیشه میگه سعی کن از بالا به قضایا نگاه کنی. سخته اما دارم سعی می کنم.

راستی یک سایت اینترنتی پیدا کردم که نیازمندیهای روز همشهری رو به صورت الکترونیکی میزاره توش!! امروز برای چند تا شرکت سی وی فرستادم تا ببینیم چطور میشه. اینو گفتم فقط برای اینکه... خودت میدونی چرا گفتمش!

اگه فکر می کنی از نوشتن اون قطعه شعر فروغ هیچی برام تداعی نمیشه جز فیلمی که امروز دیدم...کاملا اشتباه می کنی! تا به حال نتونسته بودم اینقدر خوب با یه شعر ارتباط برقرار کنم یا به بیانی باهاش  زندگی کنم.در ضمن یه هدف کوچک دیگه هم داشتم از نوشتنش. تکذیب این بیتش در مورد خودم:

من به نومیدی خود معتادم


چیز دیگه ای ندارم بهش اضافه کنم جز سکوت و لبخند

همین


+ نوشته شده در شنبه 25 مهر 1388ساعت 11:38 ب.ظ توسط دامون نظرات (2)
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin

بازخورد

اینجا مال خودمه

برای کلماتی که توش می نویسم مجبور نیستم به هیچ کسی حساب پس بدم

و مختارم هرچی دلم می خواد توش بنویسم

کشف این حقیقت تازگی ها یک لذت سادومازوخیستی بهم میده

 

قبول

دست ِ کلمات را من همیشه زود رو می کنم

پس

تو بگو این بار

،

چه می خواهی بکنی با من و تکرار آینه ها

با من و روز های بی من

با عطش باران و نفرت آفتاب و

این همه سکوت

.............

تو بگو

چه می کنی با آسمان مرصع و

همه ستاره هایی که زل می زنند

شب های تنهایمان را

تو بگو

.............

بگو که

با خاطره ی گرم ِ نفس های تو در سینه ام

من

چه کنم         
+ نوشته شده در پنج‌شنبه 23 مهر 1388ساعت 07:43 ب.ظ توسط دامون نظرات (6)
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin

آزادی

متنی که ساعت شش صبح بعد از عبور اون موج عصبی و همراه با آرام شدن ضرباهنگ نفسهام و به خواب رفتنم در ذهنم شکل می گرفت قطعا با چیزی که الان دارم می نویسم تفاوت فاحشی خواهد داشت. صبح کلمات در ذهنم می جوشید و جاری می شد. چند بار سعی کردم بلند شم و بنویسمشون اما گنگ خواب بودم و نشد و نتونستم.

نمی دونم آیا چیزی هم مونده که نگفته باشم و نشنیده باشی. گمان نکنم! و من از تکرار کردن حرفهام همیشه وحشت داشتم و دارم و تو اما من رو مجبور به بارها و بارها تکرار کردنم کردی و می کنی.

عبور کردنم از گذشته آسان نبود. دیدی و حس کردی و لمس کردی لحظه لحظه این عبور رو. همیشه در اعماق خاکستری ذهنم تصور می کردم که هیچ وقت، هیچ وقت نمی تونم ازش بگذرم. نمی تونم. میفهمی؟ و این نتوانستن خواسته یا ناخواسته با خودش نخواستن را همراه می آورد. نمی تونم پس نمی خوام! این معیوب بود. عقیم بود. محکوم به فنا بود. من روش اسم وابستگی رو خیلی زودتر از همه گذاشتم و ازش رد شدم. دلایلم هرچی که بود، هرچی که هست الان اصلا هیچ اهمیتی نداره. مهم اینه که به این توانستن رسیدم. تو اسمش رو میگذاری آزادی من بهش میگم رهایی...

و تو نوید رهایی من بودی. پشت شیشه های دود گرفته اون کافه...میدونی بقیه اش رو نه؟

تو با ایستادن و خیره شدنت از پشت شیشه ها، از پشت شیشه هایی که حتی تصویرت رو هم در خودشون منعکس نمی کردند، با صرف ایستادنت من رو از نتوانستن به درون گرداب نخواستن کشوندی. سوم شخص ناظری که هیچ وقت نقشش رو بازی نکرد. تماشاچی که در اصل بازیگردان کل ماجرا بود. چقدر ظریف بازی کردی نقشت رو! چقدر ظریف و ترد و شکننده!

پرده آخر اون نمایشنامه جور دیگه ای رقم خورد. یا شاید همونطوری شد که باید می شد. من هیچ وقت کل نمایشنامه رو ندیدم عزیزم. نمیدونم قرار بود چطور بشه. من فقط غرق بودم در هر اپیزود این ماجرا. اونقدر غرق بود که نفمیدم در صحنه آخر تو بودی که باید میرفتی و گم میشدی در قلب استپهای برف گرفته روسیه. اونقدر غرق بودم در رهایی که بی مهابا دل به برف زدم و گم شدم در اون کولاک سبز- آبی و تو چقدر معصومانه ایستادی و به رد قدمهام خیره شدی و نیومدی و قرار هم نبود بیایی و من نمی دونستم و من چشمانم بسته بود و رفتم و پشت سرت گذاشتم و غرق شدم در این رهایی سبز- آبی. غرق شدم. غرق شدم...

و تو همونجا بودی. پشت همون تپه ماهورها. تو هیچ وقت نرفتی. من هیچ وقت ترکت نکردم. آخ که چه خام بودم که تصور می کردم دنیای آبی من فرسنگها دوره از تو و تو چه نزدیک بودی. چقدر کودکانه منتظر بودی و در نهایت هرم داغ نفسهات بود که من رو بیرون کشوند از سرزمین بلورینم. ستاره آبی به آسمونها برگشت و من، با همین جسم کوچک و نحیفم، با تمام نیازها و خواهشها و کمبودها و ضعفهای انسانیم به آغوش تو.

گفته بودم که بازگشتم، اگه بازگشتی باشه با تمام وجود خواهد بود. گفته بودم و تو اگه گوش نکردی یا باور نکردی یا فراموش کردی، اشتباه کردی. میخواستی برای همیشه در سرزمین سایه ها بمونی؟ پشت تپه ماهورها؟ پنهان؟ دور؟ می خواستی همیشه باشی و نباشی؟ میخواستی همه چیز همین طور یک طرفه بمونه؟ می خواستی. میخواستی یک تراژدی خلق کنی و خودت قربانیش باشی نه حتی قهرمانش. پس چرا اینهمه نزدیک شدی که نفست حصار یخهارو شکست و ذوب کرد؟  چرا اینهمه نزدیک شدی تا درک کنم و لمس کنم و حس کنم عطر و گرمای تنت و لذت آغوشت رو؟ تو همیشه نقطه ثابت من بودی. نبودی؟ اگر نمی خواستی باشی چرا عشق رو رنگ جنون زدی برام؟ چرا؟

تو نوید رهایی من بودی. حالا همراه آزادی من باش. رهایی اگر به آزادی ختم نشه چه ارزشی داره؟ میخواهی رهام کنی در گرداب رهایی. توی اون کولاک و بوران و بین اون همه گرگ که مشتاقانه منتظر دریدن و تماشای دریده شدنم هستند. گرگهای معصوم گذشته. گرگهای معصوم آینده. گرگهای معصوم و زخم خورده همه کنجها و زوایای تاریک و روشن زندگیم. زخم خورده. به حق یا ناحق. جوانمردانه یا ناجوانمردانه اما زخم خورده و با اشتیاقی هوس آلود منتظر لحظه لغزیدنم و فرو افتادنم و شکستنم. من رو نشکن. رهایی بدون داشتن یک نقطه ثابت، فقط یک نقطه ثابت به چه دردی می خوره؟

دغدغه الان هم نتوانستن نیست. من از این مرز و تمام عوارضش مدتهاست که رد شدم. تو با صرف ایستادنت و اون انتظار مرموز و کودکانه عبورم دادی از این مرز. به من نگو تو میتونی. الان دیگه نگو. تمام مهره های پشتم تیر میکشه از درد وقتی میشنوم این کلمات کذایی رو. به من نگو که باید نجات پیدا کنم از تو. به من نگو که باید بگذرم از تو. به من نگو که باید دوباره برگردم به دامن سرد و بلورین همون رهایی. شاید اینبار سپید نه سبز- آبی. اما چه فرقی میکنه؟ من اینبار از نخواستن شروع می کنم و از همونجا به آزادی می رسم نه به نتوانستن. تو هیچ وقت منجی نشدی. دلسوز نبودی. تحمیل نکردی. ادعای فرزانگی نکردی. حالا هم نکن. نباش، نشو. راه آزادی من از نخواستن میگذره. راه آزادی من رو سد نکن. نتوانستن وابستگی بود. نخواستن عشقه. اگه عشق رو از رهایی چدا کنی به هیچ جایی نمی رسیم. به هیچ جایی نمی رسم.

من اگر بزرگم، اگر فوق العاده ام، اگر دیوانه کننده ام همش به خاطر همون موجود کوچکیه که پشت شیشه های دود گرفته مصرانه ایستاد و خیره شد و منتظر شد. اون موجود کوچک و حساس و ظریف و شکننده برای خودش یک دنیای بزرگه. دنیای پر از حس و شعر و درک انسانی. بذار مردابت رو متلاطم کنم. بذار باد بشم و بوزم توی بادبانهای اون کشتی که داره از کسالت ساحل نشینی زنگار میگیره و از بین میره. بذار نفست باشم و بپیچم در ریه های قدرتمندت که مبتلاشون کردی به تنفس خودخواسته زهرآمیزترین سمها. بذار نفست باشم. نفست. نفست. نفست.

من لبریزم از نیاز به دوست داشتن و تو داری پرپر میزنی برای دوست داشته شدن. من تشنه فهمیده شدنم و تو حتی نیازی به کلمات نداری برای نفوذ کردن به عمق ریشه های افکار و احساساتم. تو محتاجی به دیدن و لمس کردن طلوع خورشید و من همون دره ای ام که آفتاب ذره ذره از درونم طلوع میکنه. من فراریم از قفس محدودیتها و باید و نبایدها و تو یه دنیا آسمونی برای پرواز کردن و اوج گرفتنم. من و تو هر دو نفسمون گرفته از مه آلودگی مسموم این خاکی که اسمش رو چه پرمسما گذاشتند سرزمین مادری! محبتش خفه کننده و آزارد دهنده میشه گاهی و همیشه بهش وامدار و مدیونی. من و تو هر دو چقدر محتاج کمی آزادی هستیم برای نفس کشیدن و و و... و تو هنوز مسرانه تلاش میکنی برای دور شدن؟ برای بازگشت به پشت تپه ماهورها؟ برای منجی شدن؟ کنار کشیدن؟ توئی که همواره دم از ندانستن میزدی میخواهی گوشه ای بشینی و با فرزانگی سرت رو تکون بدی و ادعا کنی که چون میدونی چی در دستهای آینده است کنار میکشی و فرار میکنی که اجازه بدی من فراتر برم و اوج بگیرم؟ شیشه های مه گرفته اون کافه رو فراموش کن. تپه ماهورها و سکوت و انتظار و هرچیزی که نیازمند رسیدن من به رهایی بود رو فراموش کن. زمان قابل بازگشت به عقب نیست. هیچ وقت نبوده.

سوم شخص ناظر و همیشه حاضر من تا اینجا تو با من اومدی از این به بعد رو بگذار ما با هم بریم.  آینده نه دوره نه دست نیافتنی. بذار از این به بعد رو شانه به شانه هم پیش بریم. نه من بار تو رو به دوش می کشم و نه تو کوله بار من رو.  نه من قسم همیشه میخورم نه تو قول تا آخر به من بده. بذار بپریم. هرکدوم با بالهای خودمون. هرکسی نتونست بیاد یا نخواست، پرواز رو رها نمی کنیم. هیچ کدوممون. اما بذار با هم بپریم. بذار حداقل تلاش کنیم که با هم بپریم. سخت نیست. فقط کافیه بلند بشی از روی اون صندلی. فقط کافیه که بلند بشی...

+ نوشته شده در چهارشنبه 22 مهر 1388ساعت 10:22 ب.ظ توسط دامون
مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin