خوشبختی برای من هنوز به معنای آزادیه

به معنی مزه مزه کردن این حس نیرومند که آزادی زندگیت رو هر وقت که اراده کردی تغییر بدی

حتی اگه هیچ وقت این اراده رو نکنی

!خوشبختی برای من هنوز به معنای عدم وابستگیه

خوشبختی هنوز برای من بیرونیه

خودخواهی دروازه های درونم رو به روم بسته

ترس از گرفتار شدن تو یکنواختی تعهد رو برام وحشتناک جلوه میده

وابسته شدن و وابسته کردن

پابند کردن و پابند شدن

تا همیشه

خوشبختی هنوز برای من ظاهریه

ترس از پشیمونی٬ ترس از تکرار٬ ترس از تنهایی٬ ترس از از دست دادن تنهایی٬ ترس از ای کاش

از دروغ جدا شدم و حقیقت رو پیدا نکردم. دهها نفر از پاهام آویزونند و دارند پایینم میکشند و هیچ کسی برای بالا رفتن دستم رو نمیگیره. گم شدم شک کردم. همه مفاهیم٬ خوب و بد قاطی میشه و توهم میره و. گاها نتایج ترسناکی از توش درمیاد. ارزشها به ضد ارزش تبدیل میشن. گاها فکر میکنم اینی که داره دنبال خودش میگرده کیه؟ من کیم؟ چیم؟ کدومم؟ گاها تا سرحد وجودم مبتذل میشم و گاهی تا آخرین حد ممکن احساس ارزشمند بودن می کنم گاهی با کابوس مرگ شبها عرق سرد روی بدنم میشینه و گاهی مرگ بهم لبخند. میزنه و اون وقت به زوی جلوی خودم رو می گیرم که از نگاه اغواگر پنجره طبقه سوم خونه یا پله های پشت بام فرار کنم

از یکنواختی وحشت دارم. از مثل همه بودن. از پیری. از دستهای چروکیده از ناتوانی. فراموش شدن. ای کاش. گفتن. از مرگ توی رختخواب در حالی که همه نزدیکانت اطرافت رو گرفتن. حس زندگی در اطرافت و اجبار تو برای رفتن. از بچه هایی که مثل زنجیر از گردنت آویزون میشن. از مورچه وار جمع کردن برای آینده. از حس عظیم محبت مادری. پذیرفتنش و پذیروندنش. از فداکاری و بعد ارضا نشدن نیازت به قدردانی. از نفرت که عشق رو نابود می کنه. از تکرار که عشق رو خفه میکنه. از خود عشق. از اجبار زندگی مشترک. از اجبار کشوندن دوست داشتن و دوست داشته شدن بدون وابستگی به گرداب زندگی خانوادگی. از خانواده. تفریحات خانوادگی٬ محیط خانوادگی٬ نوشابه خانواده٬ شامپوی خانواده٬ مصلحت خانواده٬ ابتذال خانواده... از تنهایی. از افسوس لحظات از دست رفته برای جفت شدن. از تنهایی ابدی. از این همه تضاد...

چقدر به آرامش روحی احتیاج دارم

به پیدا کردن من حقیقیم

و غرق شدن در درون

زلال شدن

جاری شدن

رسیدن به یقین

به آرامش

لذت بردن از زندگی

همه ابعاد زندگی

بدون ترس

بدون عجله

بدون رنج

رسیدن به سکوت درونی

سکوت ابدی

نیروانا

امروز سالگرد شهادتشه. هرکی که بود و هر عقیده ای که داشت به خاطر ایران رفت. سربلند رفت. روحش شاد

تیمساری که عملگی میکرد!

در مراسم چهلم شهید بایایی، در میان سوگوارن مردی میان سال با کلاه نمدی

 به شدت گریه می کرد.......

او برای ما کار میکرد!!!..

چند وقتی پیدایش نشد. گویا رفته بود تهران.

 روزی آمدم اصفهان، عکس هایش را روی دیوار دیدم.

مثل دیوانه ها هر که را می دیدم می گفتم او دوست من بود

ولی کسی حرف مرا باور نمی کرد.....

بچه های نیروی هوایی جواب دادند: پدر جان می دانی او کیست ؟؟؟

او تیمسار خلبان بابایی فرمانده عملیات نیروی هوایی است.

پیرمرد جواب داد: ولی او برای ما کارگری می کرد.!!!!!

 دلم از این که او ناشناس آمد و ناشناس هم رفت آتش گرفته است.

 (نقل از وبلاگ بلند آسمان جایگاه من است)

این غم نیست. یه جور حس دلتنگیه. یه جور خفقان. حیرت نیست. اتفاقی نیفتاده تا به حیرت بیفتی. زندگی سیر طبیعی خودش رو طی میکنه. این شاید خودخواهیه. نهایت خودخواهی که اینطور خودش رو نشون میده. تصور همیشگی بودن. بودن. چه به صورت حضور فیزیکی و چه به صورت یه خاطره دائمی. وفاداری به یه خاطره بدون هیچ تعهدی. نهایت خودخواهی. وفاداری به یک عشق یک طرفه. پایبند بودن یکطرفه. نه به عنوان یک فداکاری که به صورت یک وظیفه. چیزی که باید باشه. بی چون و چرا. و حالا ناگهان دیوار خودخواهیت پاره میشه . پرنده از قفس پریده. یه چیزی این تو داره چنگ میشه. هشت سال عشق بی شائبه یک طرفه و حالا رهایی. بی مقدمه. این بی رحمی نیست. خودخواهیه توئه که غیر قابل تحملش میکنه . خاطرات هجوم می آرند. از هر طرف. بی رحمانه. نمی خوام فکر کنم. حرفها, نگاهها, خنده ها, اشکها, خاطرات, خاطرات, خاطرات کذایی. چیزی که آزار میده تغییره. تغییر چیزهایی که به نظرت ابدی بودند. چه قدر خام. خالی نمیشم. بی فایده است. ریشه احساسم رو پیدا نمی کنم. این حس کذایی رو. چه قدر از تغییر بدم میاد. حسم روی کاغذ نمی یاد. اصلا ولش کن...